Nie żyje Stanisław Terlecki, 29-krotny reprezentant Polski w piłce nożnej. Grał w jednej drużynie z Pele i Beckenbauerem. Przeżył 63 lata

Tomasz Ryzner

Wideo

Zobacz galerię (1 zdjęcie)
Pod koniec lat 70-tych należał do najlepszych skrzydłowych w Polsce. Był pewniakiem na Mundial 78 i 82. Pierwsze mistrzostwa zabrała mu kontuzja, drugie słynna afera na Okęciu. W Cosmosie Nowy Jork miał okazję pograć m.in. z Pele i Beckenbauerem, legendami światowego futbolu.

Urodził się 13 listopada 1955 w Warszawie. Piłkę zaczął kopać w stołecznym Polonezie (20 lat później grał w nim Wojciech Kowalczyk). W 1973 przeszedł do Gwardii Warszawa, a dwa lata później, po długich przepychankach, założył koszulkę ŁKS Łódź. W drużynie, w której występowali m.in. Jan Tomaszewski czy Mirosław Bulzacki, Terlecki grał do 1980.

Był w kadrze Jacka Gmocha, która szykowała się na Mundial w Argentynie. Terlecki miał zastąpić na lewej stronie Roberta Gadochę. Wiosną 1978 roku doznła jednak kontuzji kolana i nie zdążył się wykurować na czas.

Miał wielką szansę pojechać na mundial w Hiszpanii, ale pech znów go dopadł. W listopadzie 1980 roku znalazł się w grupie zawodników (także Zbigniew Boniek, Władysław Żmuda), którzy przed wylotem reprezentacji na zgrupowanie do Włoch (poprzedzało mecz eliminacji MŚ z Maltą) wstawili się u trenera Ryszarda Kuleszy za Józefem Młynarczykiem, kiedy ten na zbiórce pojawił się mocno „wczorajszy”.

Piłkarze polecieli do Włoch, potem wygrali z Maltą (2:0), ale po powrocie do kraju PZPN nałoży na nich kary dyskwalifikacji. Boniek i Terlecki dostali po roku. Koledzy Terleckiego pokajali się i szybko wrócili do kadry. Niepokorny z natury Terlecki karku przed działaczami nie zgiął. Dokończył historię na Uniwersytecie Łódzkim, ale pracy już nie obronił, ponieważ wyjechał do USA. Za Wielką Wodą grał w zespołach Golden Bay Earthquakes oraz słynnym New York Cosmos, w którym do emerytury dorabiał m.in. Pele czy Franz Beckenbauer.

Do Polski Terlecki wraz z rodziną wrócił w 1986 roku. Nadal świetnie grał. Występował w ŁKS-ie, Legii Warszawa, z którą zdobył dwa krajowe puchary. W 1990 zagrał 4 mecze w ŁKS-ie, a na koniec pograł Polonii Warszawa. Buty na kołku zawiesił w 1993 roku.
W sumie w reprezentacji w latach 1976–1980 rozegrał 29 spotkań i strzelił w nich 10 bramek, lecz 3 bramki w dwóch meczach nie zostały uznane ponieważ mecze nie były oficjalne. W 2006 napisał autobiografię "Pele, Boniek i Ja".

Bez powodzenia kandydował do Sejmu w 2001 z listy Ligi Polskich Rodzin i w 2007 z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego oraz do sejmiku województwa mazowieckiego w 2006 z listy Wspólnoty Samorządowej Województwa Mazowieckiego. Miał czworo dzieci – synów Stanisława, Macieja, Tomasza i córkę Annę Marię. Maciej był także dobrym piłkarzem. Znajdował się w drużynie, która w 1993 roku zdobyła mistrzostwo Europy Under’16. W ekstraklasie zanotował 200 występów. Raz zagrał w pierwszej reprezentacji.

Komentarze

Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

Nie hejtuj, pisz kulturalne i zgodne z prawem komentarze! Jeśli widzisz niestosowny wpis - kliknij „zgłoś nadużycie”.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Dodaj ogłoszenie