Piotr Pręgowski: Nie jestem wyznawcą "Mamrota"

kmularz
Fot. Marcin Kalita
Udostępnij:
Do szkoły teatralnej poszedł, bo był nieukiem i nie potrafił nic robić. Zaczynał u Stanisława Barei, udając Koreańczyka, teraz wylądował w "Ranczu" w roli pijaczka. O kulinarnych wątkach swojej kariery i szkodliwości taniego wina opowiada aktor Piotr Pręgowski

Urodził się 15 lutego 1954 roku w Warszawie. W 1979 roku ukończył warszawską PWST. Znany z takich filmów i seriali jak: "Barwy ochronne", "Nie zaznasz spokoju", "Miś", "Zmiennicy", "Latające machiny kontra Pan Samochodzik", "Klan", "Plebania", "Camera Cafe", "Świat według Kiepskich", "Hela w opałach". Od kilku lat wciela się w rolę Patryka Pietrka w popularnym "Ranczu". Jego żoną jest aktorka Ewa Kuryło. Mają córkę Zofię.

- Wyobraźmy sobie taką sytuację: wchodzi Pan do baru... Zamawia schabowego czy kaszę gryczaną?

- Nie zamawiam kaszy, bo jej nigdzie nie można dostać. Ulubionym dopełniaczem w restauracjach są ziemniaki i to najlepiej z głębokiego oleju, które są gorsze niż bomba atomowa. Nie potrzebna nam żadna wojna, wystarczy nas wpuścić do knajp i poczekać, aż serwowane tam jedzenie samo nas zeżre. Wiem, że pił pan do "Misia". Miało być śmiesznie, a wyszło zupełnie na serio.

- No, bardzo poważnie.

- W moim wieku najchętniej żywiłbym się samą gryczaną, bo ją uwielbiam. Unikam pszenicy i innych zbóż.

- Czyżby jakieś problemy ze zdrowiem?

- Absolutnie! Takie jest właśnie nasze myślenie. Ludziom się wydaje, że muszą uważać co jedzą, dopiero, gdy te problemy zdrowotne się pojawią. Nic bardziej mylnego, bo wtedy jest już za późno.

- Czyli, co powinniśmy jeść?

- Na pewno nie tyle mięsa, ryb, jajek. Nawet nie powinniśmy pić mleka.

- Zamiast mleka - "Mamrot"?

- Zdaję sobie sprawę, że są wyznawcy naszego serialowego wina i jemu podobnych. Sam od pewnego czasu nie jestem zainteresowany ani "Mamrotem", ani żadnym trunkiem wyskokowym. I jakież jest rozczarowanie wśród naszych widzów, kiedy podczas przypadkowych spotkań próbują mnie takowymi częstować.

- Rzeczywiście, wielki zawód.

- Dajmy już spokój tym deklaracjom, bo podobno tylko alkoholicy nie piją. Ja na szczęście do tego etapu nie doszedłem, ale razem z żoną od blisko dziesięciu lat prowadzimy życie "bezprocentowe".

- Sądziłem, że zdradzi mi Pan sekret "Mamrota", ale skoro go Pan nie kosztował…

- Sekret mogę zdradzić. Tkwi on w dwóch rodzajach kosztów. Niewielki koszt zakupu i wielki koszt dla organizmu, żeby go strawić. I tak znajduje on swoich koneserów, bo wynosi na taki poziom intelektualnego rozwoju, którego nie daje żaden alkohol.

- Zapomniał Pan jeszcze o doborowym towarzystwie.

- To prawda. W dobrym towarzystwie wszystko i wszędzie smakuje.

- W dobrym towarzystwie obracał się Pan również w pracy przy produkcjach Stanisława Barei, który niejako Pana odkrył.

- Można tak powiedzieć. Choć zanim trafiłem pod jego skrzydła, jeszcze w szkole teatralnej wystąpiłem w filmie "Nie zaznasz spokoju", w którym także towarzyszyłem moim zacnym kolegom i koleżankom po fachu. Wielu z nich raczyło się w życiu różnymi trunkami i dlatego albo jest dziś z nimi bardzo źle, albo odeszli już do "krainy wiecznych chałtur". Między innymi dlatego nie jestem wyznawcą "Mamrota".

- To dlaczego zgodził się Pan zagrać faceta uzależnionego od alkoholu? Przecież "Ranczo" oglądają miliony!

- Zgadza się, ale proszę zauważyć, że my nie propagujemy ani nie namawiamy do jego picia. Z drugiej strony, żenujące by było, gdybyśmy mówili wprost: "ludzie nie pijcie". Każdy z nas powinien mieć w sobie instynkt samozachowawczy, który podpowie mu, kiedy ma przestać.

- Można by się pokusić o stwierdzenie, że Pana kariera przetoczyła się od kaszy gryczanej po tanie wino.

- Coś w tym jest (śmiech). Choć po drodze, w serialu "Camera Cafe", promowaliśmy jeszcze małą czarną.

- Pogadajmy o tej karierze. Dużą sympatię widzów zdobył Pan rolą Krashana w "Zmiennikach" Barei. Długo się Pan uczył mówić z tym obcym akcentem?

- Sporo w tym przypadku. Przez swoje całe młode życie chadzałem różnymi sportowymi ścieżkami. Interesowałem się sztukami walki, imponował mi Bruce Lee.

- Podobno trenował Pan zapasy, ale po uszach tego nie widać.

- Umówmy się, nie byłem jakimś szczególnie wybitnym zawodnikiem. A to że udało mi się po drodze zdobyć w zapasach jakiś medal, to już bardziej legenda. Po prostu czasem ktoś się położy na macie na plecach, a wtedy żerują na nim tacy spryciarze jak ja (śmiech).

- Ale wróćmy do tego akcentu…

- Moje treningi karate prowadził Koreańczyk, który bardzo śmiesznie mówił po polsku. Zresztą zapisałem się na nie, bo chodziło tam również sporo dziewcząt. I czasem mówił on do nich: "ciewciny, nie ćmiać cie". Bardzo mi się to spodobało. Kiedy trafiłem na plan "Zmienników", postanowiłem tę mowę od niego zapożyczyć. Zresztą na tym polega aktorstwo. Idziemy przez nie, spotykając na swojej drodze najprzeróżniejszych ludzi, którym coś podkradamy. Szczęśliwie, jeśli jest to coś, co może nam się później w życiu przydać. Jak właśnie Krashanowi akcent mojego trenera.

- Czyli to był Pana pomysł kupiony przez Bareję?

- Z tymi "zagranicznymi" postaciami wiąże się mnóstwo zabawnych sytuacji. Do wcześniejszych produkcji Bareja starał się angażować. Rzeczywiście. przedstawicieli Czarnego Lądu. Choć dziś już tak by nikt nie powiedział, w końcu "Murzynek Bambo" to od lat zakazana pozycja. W tamtych czasach realizatorzy mieli z nimi sporo kłopotów, bo po jednym dniu zdjęciowym albo żądali podwyżki, albo po prostu wyjeżdżali z Polski, i tyle ich widzieli. Wtedy Bareja wpadł na pomysł, że będziemy "kolorować" naszych aktorów. Jak się okazało, widzom to zupełnie nie przeszkadzało, bo oni kupowali jedynie konwencję wątku. Tak było i ze mną.

- Podobno zagrożono Panu wycięciem scen z jego udziałem...

- Może nie aż tak, ale w pierwszych scenach, w których grałem z panem Wojciechem Pokorą, zwracałem się do niego "pronciem pan". Za którymś razem reżyser zwrócił mi uwagę, że żadne tam "prącie" nie może mieć miejsca. Wtedy zamieniłem to na "prociem pan".

- Skoro ciągle o "Zmiennikach", to czy gdyby miał Pan szansę cofnąć czas, zmieniłby Pan zawód?

- Szkoła teatralna to był akt rozpaczy, bo nic nie umiałem robić i na żadne studia bym się nie dostał. Przyznaję się, że byłem nieukiem i na nadrobienie materiału z fizyki czy matematyki nie było już najmniejszych szans. Po drodze zdarzały mi się fascynujące przygody, typu technikum mechaniczne czy szkoła zawodowa w klasie o profilu tokarskim, ale gdybym - cofając czas - znów był w tym samym miejscu co wtedy, z premedytacją ponownie poszedłbym na aktorstwo.

- W końcu gdyby nie aktorstwo, pewnie nie ułożyłby Pan sobie życia prywatnego. Przynajmniej z obecną żoną, która też jest aktorką i również gra w "Ranczu".

- Z Ewą pewnie nie, bo wtedy nigdy byśmy się nie poznali. Z kolei w zawodówce w klasie było nas czterdziestu i jedna dziewczynka. Powiem panu szczerze, że była najładniejsza w klasie (śmiech). Na szczęście, się we mnie nie zakochała, bo wtedy nie poznałbym swojej żony.

- W pewnym momencie żona zrezygnowała jednak z zawodu.

- Raczej odwrotnie. Zresztą oboje w pewnym momencie znaleźliśmy się na lodzie. Ewa skończyła w tym czasie kurs księgowości, logopedię, otarła się również o reklamę i kontakty z mediami.

- Właściwie to śmiało mogliby Państwo stworzyć dwuosobową ekipę filmową.

- Nawet trzyosobową, bo nasza córka skończyła reżyserię. Choć wcześniej bardzo błąkała się po świecie. Najpierw cztery lata studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim, później skończyła stosunki międzynarodowe w Wyższej Szkole Europejskiej w Krakowie. Były jeszcze dwa lata fotografii. Aż w końcu znalazła swoją pasję, i to jest najważniejsze.

- I teraz będzie dawać pracę rodzicom.

- Wręcz przeciwnie. Już sobie ustaliliśmy, że nie będzie nas angażować. Jesteśmy zbyt emocjonalnie z sobą związani, a to nie jest dobry układ w pracy. Dlatego współpracy będziemy się wystrzegać jak ognia.

- Przecież występuje Pan z żoną w jednym serialu.

- I tylko tyle. Nie spotykamy się na ujęciach, nie partnerujemy sobie. Ona gra swoje, ja swoje. My jesteśmy normalnymi ludźmi. Przynajmniej tak mi się wydaje...

- Nie ma pan pewności? Może trzeba o to zapytać Waszych znajomych.

- Broń Boże! Wiem, jaka będzie odpowiedź.

- Jaka?

- No, że jesteśmy nienormalni. Zresztą my też nie znamy innych ludzi.

Dołącz do nas na Facebooku!

Publikujemy najciekawsze artykuły, wydarzenia i konkursy. Jesteśmy tam gdzie nasi czytelnicy!

Polub nas na Facebooku!

Dołącz do nas na Twitterze!

Codziennie informujemy o ciekawostkach i aktualnych wydarzeniach.

Obserwuj nas na Twiterze!

Kontakt z redakcją

Byłeś świadkiem ważnego zdarzenia? Widziałeś coś interesującego? Zrobiłeś ciekawe zdjęcie lub wideo?

Napisz do nas!

Wideo

Komentarze

Komentowanie artykułów jest możliwe wyłącznie dla zalogowanych Użytkowników. Cenimy wolność słowa i nieskrępowane dyskusje, ale serdecznie prosimy o przestrzeganie kultury osobistej, dobrych obyczajów i reguł prawa. Wszelkie wpisy, które nie są zgodne ze standardami, proszę zgłaszać do moderacji. Zaloguj się lub załóż konto

Nie hejtuj, pisz kulturalne i zgodne z prawem komentarze! Jeśli widzisz niestosowny wpis - kliknij „zgłoś nadużycie”.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Więcej informacji na stronie głównej Nowiny 24
Dodaj ogłoszenie